Gülsüm Karababa

GÜLSÜN KARABABA

(Divriği-1975)

-Küçüğüm-

Seni anlatmaya senin en çok sevdiğin şiirle başlıyorum;

Bir kızımız olsun
Adı da Gülsün
Ömür boyu çektiklerimiz
Gülsün diye çocuklarımız

Aziz Nesin

Ne güzeldin,yüzüne bakmaya doyamazdık,sen daha küçücüksün derdik.Oysa ki küçüğüm sen çok olgun birisiydin.Bu hayat sana dar geliyordu.Sıradan olmayı kabul edemiyordun.Çünkü sen sanatçı bir ailenin sanatçı çocuğuydun.Ellerine bakıp,babamın ellerine benziyor ellerim derdin,babam saz çalmandan çok hoşlanırdı.’’Kızım benden daha iyi saz çalacak’’derdi.Oysa sen resim yapmayı daha çok severdin.Aydınlık gazetesinin karma resim sergisine senin de resmini koymuşlardı.Büyük şair Nazım’ın resmini yapmıştın.

En can arkadaşların Handan’la Nurhan’dı.Artık Handan’la bir bütün olmuştunuz.Konuşmadan da anlaşabiliyordunuz.Siz can arkadaştınız ve sonucunda arkadaş oldunuz.

Dik başlıydın,boyun eğmeyi sevmiyordun.Hayatta her şeyin kardeşçe ve eşitçe olmasını istiyordun.

Hayatta en çok anneni severdin.Annemsiz bir dünyayı yaşamam derdin.

En son gidişini hatırlıyorum.Saatlerce hazırlık yaptın ve bende seni seyrettim.Döne döne beni öptün,içine doğmuştu ayrılık,görüşemeyebiliriz dedin.Sen kazadan korkmuştun.Çıkarken seni kontrol ettim ‘’Kalın giyin Sivas soğuk olur’’ demiştim.Oysa ki Sivas o kadar sıcak olacakmış ki bilemezdin.Sana yine senin sevdiğin bir dörtlükle veda ediyorum.

Karanlık bir ormana girdim
İki yol çıktı karşıma
Ben az kullanılmış olanını seçtim
O da hayattı.